Met de escalatie in het Midden-Oosten, de voortdurende Oekraïne-oorlog en oplopende spanningen in de trans-Atlantische betrekkingen, zijn we getuige van een razendsnelle erosie van de internationale rechtsorde, terugkeer naar geopolitieke invloedssferen en het einde van de liberale wereldorde zoals we kennen. Alarmerende ontwikkelingen die bijna surrealistisch aandoen en die lange tijd als voor vrijwel onmogelijk werden gehouden. En waarvan de impact dwars door de samenleving gevoeld zal worden. Ook in de zorg. Maar wat betekent dat?

Weerbaarheid, veerkracht, incasseringsvermogen, herstelvermogen, wendbaarheid….

….. het zijn stuk voor stuk definities en synoniemen van ‘resilience’; een dynamisch concept dat aangeeft hoe flexibel en aanpasbaar een systeem, organisatie of samenleving is onder grote druk. En dat geldt nu meer dan ooit ook voor de zorg. Het IngendaelDiscours staat dan ook in het teken van resilience. In de breedste zin van het woord; weerbare zorg; op alle fronten.

Digitale soevereiniteit; weerbaarheid tegen digitale dreiging uit het Oosten én Westen

Dat de dreiging niet alleen fysiek is, maar ook hybride, digitaal én niet alleen afkomstig uit het oosten, is een andere realiteit die steeds meer doordringt. Het gaat misschien nog te ver om zorginstellingen als IT-organisaties te bestempelen, maar het scheelt niet veel. Beschikbaarheid en uitwisseling van medische data is het kloppend hart van de zorg. Cruciaal én kwetsbaar. De opmars van AI en digitale zorg, met afhankelijkheid van Big Tech en clouddiensten in een gefragmenteerd digitaal zorglandschap, vergroten die kwetsbaarheid. Recente cyberaanvallen laten zien dat het niet de vraag is ‘of’ maar ‘wanneer’ je aan de beurt bent.

En het zorgstelsel zelf? stijgende zorgvraag, gezondheidsverschillen, arbeidsmarktkrapte, marktwerking

En ondertussen wordt ook de weerbaarheid van de sector zélf en de pijlers onder het zorgstelsel - kwaliteit, toegankelijkheid en betaalbaarheid - steeds zwaarder getest. Hoe om te gaan met arbeidsmarktkrapte en behoud van personeel (niet alleen voor de eigen organisatie maar vooral de sector als geheel); hoe revitaliseren we de verdere concentratie en herverdeling van zorg (hebben we het ook nog over spreiding?); zet de opmars van focusklinieken door ‘in de strijd’ met zbc’s of moeten we juist naar nieuwe vormen van samenwerking; en hoe zit het met IZA/AZWA en de verbinding met het sociaal domein, het dichten van de zorgkloof en het tegengaan van gezondheidsverschillen?

De weerbare mens en de ‘innerlijke reis’

Tijdens het IngendaelDiscours vertalen we de impact, nuance en gewetensvragen achter deze ontwikkelingen naar de transformatie van het zorglandschap. Maar, ook naar de ’innerlijke reis’ die zorgbestuurders hierbij afleggen. Want échte transformatie vraagt om nog een andere vorm van resilience; één die in de mens zelf zit, in lef en leiderschap, in reflectie en urgentiebesef, in verandervermogen en in cultuur. Met een nieuw kabinet, een ambitie van ’10 miljard eraf’ dagen we de aanwezigen uit deze zomer hierover het gesprek te voeren, misschien wel actueler, urgenter en scherper dan ooit.​​​​​​​